دو عملکرد اصلی بهار به شرح زیر است
یکی از اینهاست که سیستم تعلیق یا شاسی و زمین را ببریم، یعنی برای حفظ راحتی، و دیگر این است که لاستیک ها را در موقعیتی قرار دهیم که در آن لاستیک ها به سطح جاده متصل نیستند.
برای رسیدن به این دو هدف متضاد نیاز به ضریب الاستیسیته دارد. نگهداری پایه تایر دارای تاثیری بر روی دست زدن است. ما به یک محیط سخت بهار نیاز داریم تا زمین را حفظ کند. در مواجهه با جاده های دست و پا گیر ما نیاز به تنظیمات بهار نرم تر. برای رسیدن به این دو هدف در همان زمان، استفاده از یک (بهار غیر خطی) با یک ضریب نیروی پیچیده پیچیده، که به طور کلی به عنوان یک بهار پیشرو شناخته می شود، تنها روش قابل قبول است. بهار پیشرونده می تواند ضریب کششی را با فشرده سازی بهار افزایش دهد و در طراحی و ساخت آن دشوار است. هنگامی که از جاده های بارانی استفاده می شود ضریب کششی برای حفظ ثبات بدن افزایش می یابد. ضریب ضریب ابتکاری نرم تر کششی برای بهبود کشش لاستیک ها در جاده های کم عمق استفاده می شود. بهار سخت باعث جلوگیری از تعلیق یا بهار از نشستن روی زمین می شود. این اجازه می دهد تا استفاده از چشمه های ارتفاع پایین تر از اصلی برای کاهش مرکز جاذبه بدن و حفظ پایین ترین و کوتاه ترین سقوط تعلیق در جاده های پر از دست بی پایان است. به دست آوردن بهار پیشرونده، ایجاد یک بهار غیر خطی است که در آن نرخ بهار در نتیجه فشرده سازی تغییر می کند. بنابراین، چشمه های پیشرونده فعلی عمدتا از چشمه های تغییر یا تغییر قطر نابرابر است. چشمه های زمین ناهمگن هنگامی که فشرده می شوند، تماس خطی ایجاد می کنند، به طوری که تعداد موثر چرخش ها تغییر می کند و ضریب کششی K تغییر خواهد کرد. تغییر در قطر حلقه های بالا و پایین از طریق بهار، روش مستقیم ترین تغییر نرخ بهار است.
